ေခ်ာ့ေတး

အလြမ္းတျခင္းကို
ပန္းတခင္းထဲ ေကာက္မိတယ္...

မင္း ငိုသမွ်
ႏွင္း ျပိဳက်သလိုပါပဲကြယ္...

မင္း ရီႏိုင္ေနမွ
ႏွင္းဆီခိုင္ေတြ လွလိမ့္မယ္...

အျငိဳအျငင္ကို
မလုိခ်င္တဲ့ လူတေယာက္...

စိတ္အေကာက္ကိုလည္း
သိပ္ေၾကာက္တတ္ခဲ့တာပဲေလ...

အနမ္းတပြင့္ကို
လွမ္းလင့္လို႕ပဲ ေပးလိုက္တယ္...

ခ်စ္ေနေသးရင္
အျပစ္ေတြေပးလည္း ယူဦးမယ္....

စိတ္မပ်က္ပဲ
အိပ္မက္ထဲထိ ခ်စ္ေနတယ္...

(ေဆာင္းလြမ္းေန)

အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမိသူ

လြမ္းဆြတ္မႈေတြကုိ
ေက်ာပုိးအိတ္ထဲ
ေကာက္ထည့္ၿပီး
ခရီးတစ္ခုကုိ ႏွင္ခဲ႔တယ္

အမ်ားသူေတြအတြက္
တုိေတာင္းတဲ႔အခ်ိန္ေတြ
က်ေနာ္႔အတြက္
ရွည္လ်ားေနေလရဲ႕

မတူညီမႈေတြကုိ
ညီမွ်ျခင္းအတင္းထုိးၿပီး
တူညီေအာင္
ႀကိဳးေနစားေနမိတယ္

အတင္းလုပ္ယူထားတဲ႔
ညီမွ်ျခင္းေတြေၾကာင့္
တူညီမႈအေျဖေတြက
မလွပခဲ႔ဘူး

ေရွ႕ဆက္သြားဖုိ႔ မရေတာ့တဲ႔
လမ္းပိတ္တစ္ခုမွာ
ေနာက္ျပန္လွည့္ရင္း ----- က်ေနာ္
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ . . .

ေမာ္စီ

ညွိဳ ့မ်က္ေစာင္း

အာရံုထဲမွာ…
ခုိးဝင္လာတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက
မ်က္ေစာင္းေတြ
အခ်က္တေသာင္းေျခြခ်။

sweetေတြေလာင္းျပီးထည့္
အၾကည့္ေတြေစာင္းျပီးဖြဲ ့တဲ့
ကိုယ့္အတြက္မ်က္ေစာင္္းကဗ်ာ မွာ
လွ်ိဳ ့ဝွက္အနက္ေပါင္းတရာ ထည့္ထားသလား။
ညွိဳ ့အားတေၾကာင္းစီမွာ
ဗို ့အားတေသာင္းစီ ရွိေနတယ္။

မက်က္တက်က္ မ်က္ႏွာေလးေပၚမွာ
ၾကည္ျဖဴတဲ့ အရိပ္မ်ားေတြ ့တုိင္း
ဒီလူရဲ႕ စိတ္အားျပည့္
ေႏြလိုပူတဲ့ အတိတ္မ်ားေမ့ သြားခဲ့တယ္။

ေလာကဓံအဆိပ္ ေျဖေဆးေတြကို
မ်က္ေစာင္းေလးနဲ ့ေဖာ္စပ္ ေပးပါ ေကာင္မေလးေရ။
ဒီကမၻာမွာ ကုိယ္ရင္အခုန္ဆံုး အလုပ္က
မ်က္ေစာင္းေလးေတြထဲမွာ သူထည့္ေပးတတ္တဲ့
သူ ့စိတ္ကာလာအမွန္ကုိ
အႏုစိတ္ဘာသာျပန္ျခင္း ။

ေကာင္းကင္ကို

အမႈိက္ပံုထဲမွ အပ်က္အစီးမ်ား

ဘ၀အပူကုိ
ကိေလသာနဲ ့ ယပ္ခပ္ၾကသူေတြ

"၀ိတ္တာ၊ခဏ
ကေလးမကုိ ေစ်း အႀကီးဆံုးပန္းကံုး
ဆုခ်လုိက္.."

"အန္တီ့ဘ၀ဟာ
သားနဲ ့ေတြ ့မွ..."

ေတာ္သလင္းလကုိ ကုိက္ခ်ီထားတဲ ့
ေခြးေတြလုိ၊ အူၾက..

ပုကြကြ ေန ့ေတြကိုလက္ဆြဲၿပီးေတာ့၊
ေဆာင္းရာသီကလည္း
အရပ္ထဲ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတယ္..

"အဲယားကြန္းေလးပိတ္ေပးၾကပါရွင္.."

လျပည့္ညကလည္း
မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ ့
မီးစက္က ေစာ္ကားလုိက္္လုိ ့တဲ ့

ေန၀င္မွ အလုပ္သိမ္း
ညနက္မွ အိမ္ျပန္
ဘ၀ကို ကုိရီးယားကားထံ
အပ္ႏွံထားၾကသူမ်ား

ရွားပါးမႈေတြ ေပါမ်ားေနလု ိ့
ကံစမ္းမဲ ကို ကုိးကြယ္ၾက
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆုိ ေအာ္ဆဲ
အၿပံဳးမ်က္ႏွာ ရေတာ့ ငုိခ်င္းခ်
မြန္းတည့္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီလားဆုိတာကုိ
ဘာထြက္သြားလဲနဲ ့ေမးၾက

အာ...
ႏြားႏွစ္ေကာင္ ဘယ္ေရာက္သြားျပန္လဲ
ေျမဇာပင္ကလည္း အဲဒီလုိ

နည္းပညာအသစ္၊ ေဆာ့ဖ္၀ဲ အသစ္
ေနာက္ထပ္
နည္းပညာအသစ္ ၊ ေဆာ့ဖ္၀ဲ အသစ္
ေနာက္ထပ္
***********
***********
***********
ေနာက္ထပ္
ေနာက္ထပ္နဲ ့ထပ္ကုန္ၾက..

ေလွကား၊ေလွကား
ဂမူးရဴးထုိးလုိက္ရွာၾက
ေတြ ့ေတာ့
ေအာက္ဆင္းသြားၾကျပန္တယ္

ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ အေတြးေတြကို
ခါးပတ္ပတ္ေပးလုိက္ၾကေတာ့
ၿငီးေငြ ့မႈေတြဟာ
ေလးတိေလးကန္နဲ ့ေရာက္လာဦးမွာ
၀တ္လစ္စလစ္ ဦးေဏွာက္
စာအုပ္၊စာေပနဲ ့ဖံုးကြယ္
ၿပံဳးတယ္ ဆုိေပမဲ ့လည္း
မဲ ့တဲ ့တဲ ့...

ကမာၻလည္ပံုက နာရီလက္တံနဲ ့ေျပာင္းျပန္
ငါတို ့ေလွ်ာက္ေတာ့
စကၠန္ ့တံေတြရဲ ့ ေနာက္
အဲဒီလုိနဲ ့
ႏွစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္ပုိင္းတစ္ပုိင္း ဒီဂရီ ထက္
ပုိတိမ္းေစာင္းခဲ ့ၾကၿပီကြယ္တုိ ့...။ ။


သုေဏာ္စုိင္း

အရွက္မရွိတဲ့ ငါ....

ဒီလို ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းေခတ္မွာ
တစ္ရြာနဲ႔တစ္ရြာလည္း
အသည္းခဲြလို႔လြယ္ပါသလား .....
ကမၻာဆိုတာ ရြာႀကီးတစ္ရြာလည္း ျဖစ္တယ္ ။

အမွတ္တရ ည ပါပဲ ..........
တစ္စံုတစ္ရာ ထိမွန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ .........
ငါ .. ရင္ဘတ္ေတြ နာလာမွ သိတယ္ ..........။

ဒူးေနရာမွာ မဒူးပဲ .......
ေတာ္ေနရာမွာ မေတာ္တတ္ခဲ့ေတာ့ .......
သံေယာဇဥ္တမွ်င္ႀကိဳးက ရင္ကို တိုးလို႔ ခ်ည္တယ္ .........။

ဟင့္အင္း ..
မၿမိဳသိပ္တက္ခဲ့တာဟာ ......ငါ့အမွားဆိုရင္ ......
တိုက္ဆိုင္လြန္းေနခဲ့တဲ့ ကံၾကမၼာကိုလည္း
နည္းနည္းေတာ့ အျပစ္တင္ခ်င္မိတယ္ .........။

ရုတ္တရက္ႀကီးဆိုေတာ့
ကိုယ့္ဂစ္တာႀကိဳးေလ်ာ့တာကို ကိုယ္သတိမထားခဲ့ႏိုင္ဘူး။

အခ်စ္ဆုိတဲ့ ဒီသေဘာက္မသားက
ငါ့ရဲ႕ မရွိမဲ့ရွိမဲ့သိကၡာတရားကို
မဟားဒယား ခေလာက္ဆန္သြားလိုက္တာ .......
အရွက္တရားက
ပတ္ၾကားအက္ လယ္ကြင္းျပင္တစ္ခုျဖစ္တယ္။

အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္
ကိုယ္မက္ခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြလည္း
စာရိတၱေျမဆီလႊာမေကာင္းတဲ့
အခြင့္အေရးသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လယ္တစ္ကြယ္မွာ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပ်ဳိးပင္ေတြ က်ဳိးတို႔က်ဲတဲ
ငါစိုက္ခဲ့သေလာက္ပဲ ငါ့ကို ျပန္ေပးခဲ့တယ္ .............။

ဒီလိုနဲ႔
(ပန္းခူးစားသူေတြအေၾကာင္း ...)
အဲဒီလို ေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ေစာင္းေျမာင္းသံေတြ ၾကားမွာ
ငါ့ အိပ္ရာနဲ႔ ငါ့ညက
ငါ့ေက်ာကုန္းေအာက္မွာ က်ေပ်ာက္ေနခဲ့တယ္ ...။

မိုးသား

ငါ့မွာ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး....

ဟိုး ..အရင္က
တစ္ထပ္ၿပီး တစ္ထပ္
ေကာင္းကင္ကုိ မိုးထိုးတက္သြားတဲ့ တိုက္ေတြရဲ႕ၾကား
ငါ ေခါင္းေမာ့ၿပီး လမ္းသလားရမွာ
မုန္းလုိက္တာလို႔ ထင္ခဲ့ဖူးတယ္။
ငါ့မွာ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။

မီးပိြဳင့္စိမ္းနဲ႔ မ်ဥ္း၀ါ၀ါ
ငါ ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး လမ္းကူးတယ္။
ဒါေပမယ့္ .....
ကိုယ္ပိုင္ေဂြကို ကိုယ္တိုင္ကိုင္ၿပီး
ေျမျပင္ကို ေလယာဥ္လို ေမာင္းေနၾကသူေတြၾကားမွာ
ငါ အလ်င္စလို လမ္းျဖတ္ကူးေနရတာကိုလဲ မုန္းတယ္။
ငါ့မွာ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။

ၿပီးေတာ့ ....
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းမွာ
သံုးေတာင္ ခ်ဳပ္ရမယ့္ တစ္၀တ္စာကို
သံုးခါ ခ်ဳပ္၀တ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ ၾကား
ငါ့ေခါင္းကို အၿမဲငံု႔ထားရတာကိုလဲ မုန္းတယ္။
ငါ့မွာ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။

၀ယ္လို႔သာ ၀ယ္
အိမ္ကိုလည္း ျပန္သယ္လို႔မရတဲ့ စကၠဴပန္းကံုးေတြအတြက္
“ေငြလုပ္စက္” ရွိတဲ့ စင္တင္ေပ်ာ္လူမိုက္ေတြ ျမင္တိုင္း
ကိုယ့္ အရပ္ကို ကုိယ္ျပန္တိုင္းေနရတာလည္း မုန္းတယ္။
ငါ့မွာ ဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။

တစ္ေနရာနဲ႔ တစ္ေနရာ ဆက္သြယ္ဖို႔အတြက္
ဒီဂ်စ္တယ္ျပားကို နားအံုမွာ ကပ္ရံုပဲဆိုတဲ့ ေခတ္မွာ
ငါ ပိုင္ဆိုင္တာေတြကို ငါျပန္ စိစစ္တိုင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခပ္ရိုင္းရိုင္း ျပန္ဆဲမိတဲ့ ညေနေတြမ်ားလာတဲ့အခါ
ငါ ....ဘာမွမရွိခဲ့တာကို မုန္းတယ္။

.............................
.....................................
........................................
........................................ မုန္းတယ္။

တစ္ေန႔
ႏွစ္ရာေက်ာ္တန္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဇိမ္ခံကားကို
ေနာက္ဆံုးေပၚ ဇိမ္ခံမယားအတြက္
ေနာက္ဆံုးလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ဖူးပါေၾကာင္း
ေခတ္ေဟာင္း စစ္ႀကိဳ ဘက္စ္ကားေပၚမွာ
ဘ၀ေဟာင္းကို ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ စားၿမံဳျပန္ရွာတဲ့
ေနာက္ဆံုးေပၚ ႏြားႀကီးတစ္ေကာင္နဲ႔ အေတြ႔မွာေတာ့
ကိုယ့္ အတၱကို ေလျပန္ေလွ်ာ့ရင္း
(သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ .....)

ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ခ်စ္သြားမိတယ္။
ခုထိလည္း ဘာမွ မရွိေသးပါဘူး။

မုိးသား

“ျပန္စားမိတဲ့ ကဗ်ာ”

ကိုယ့္ကဗ်ာ ကိုယ္ျပန္ဖတ္ဖို႔
ေပမမီ ေဒါက္မမီအရပ္က
ေျခဖ်ားေထာက္ေထာက္ေနရ
(ဒါေတာင္…)
ခ်ည့္နဲ႔နဲ႔ မာနက
လက္ဆင့္ကမ္း ကဗ်ာေတြကို
အလြတ္မရရွာဘူး…။

မ်က္လံုးဖြင့္တာနဲ႔ မိုးထိုးေနတတ္တဲ့
ေျခလွမ္းတစ္စံုက
အိမ္ေရွ႕တံခါး၀မွာတင္ ရပ္ေနတုန္း
ခလုတ္တိုက္တိုက္ေနတတ္ေတာ့
ျမစ္က်ိဳးအင္းမွာ ေလွာ္ခတ္ဖို႔
ခပ္ထူထူစကားလံုးေတြေတာ့…. လုိမယ္…။

ကဲ….
ခင္းက်င္းလိုက္စမ္း
တိုလီမုတ္စ လက္ျပတ္အကၤ်ီေတြ
ကဗ်ာဖတ္ဖို႔
ဆြံ႕အနားမၾကား ရင္ဘတ္တစ္စံုနဲ႔
စိတ္ေရာဂါသည္ ႏွလံုးသား….လာခဲ့
ေမ့ေမ့ေနတတ္တဲ့
သတိရျခင္းေတြကို
ေခါက္ရိုးေၾက ကဗ်ာထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္
အျမင္တင့္ဖို႔
မီးပူတိုက္ေပးစရာ မလိုဘူး…..
တိုက္ပံု၀တ္ေပးစရာ မလိုဘူး…..
တကၠစီငွားေပးစရာ မလိုဘူး……
ကိုယ့္ပြဲကိုယ္တက္ဖို႔
အခ်ိန္နာရီ မလိုဘူး…
အႀကိမ္အေရအတြက္မလိုဘူး…..
ယပ္ခတ္ၿပီး စားလိုက္
၀ၿပီလား…ထားခဲ့ေပါ့
ဟားတိုက္ပါေစ.
ေပက်ံေနတဲ့ ပါးစပ္ေပါက္အတြက္
ေရမေဆးနဲ႔… မသုပ္လိုက္နဲ႔….။

ညီႏွင္းခ

“ကဗ်ာ”

ရင္ထဲက ေသြးေတြ
မပြင့္တပြင့္ အထြက္မွာ
ငါဟာ…
စည္းကိုက္တဲ့ ဂီတ။

ေလေျပေလး မေျပတေျပ အတိုက္မွာ
ငါဟာ…
၀တ္မႈန္ကူးေနတဲ့ လိပ္ျပာ။

ေခတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေဟာင္းေဟာင္း
စနစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းေျပာင္း
ငါဟာ…
ကမၻာဦးေတးသီတဲ့ ၀ိညာဥ္။

ေလာကၿငိမ္းခ်မ္းဘို႔ အတြက္ဆို
ငါဟာ…
အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး တမန္ေတာ္။

(အခ်စ္ေၾကာင့္)
အသည္းကြဲသူ အတြက္ဆို
ငါဟာ…
အနာက်က္ေစမယ့္ မဟာေျဖေဆး။

ဘယ္သူ႔မွ ဒုကၡမေပးဘူး
ဘယ္သူ႔မွ အရႈံးမေပးဘူး
ငါ့ကမၻာ ၿငိမ္းခ်မ္းဘို႔ အတြက္ဆို
ငါ့ကဗ်ာကို…
ငါ့အထာနဲ႔ငါ…. သားေဖါက္လိုက္မယ္။

ညီႏွင္းခ

“မရွိသင့္တဲ့ ကမၻာ”

ႏွစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္ပိုင္းတစ္ပိုင္း ဒီဂရီေစာင္းၿပီး
လည္ေနတာေတာင္
ေန႔နဲ႔ည မေျပာင္းတဲ့ကမၻာ
က်ေနာ္ေနတဲ့ ရြာနဲ႔ နီးတယ္…..။

လူကိုလူခ်င္း တက္နင္းခ်င္တဲ့အထာ
ပ်က္ယြင္းေနတဲ့ ကမၻာ
ခႏၶာ၀န္ခ်ကာနီးမွ
ဘုရားတမယ့္ သတၱ၀ါေတြ
က်ေနာ္ေနတဲ့ ရြာမွာ ရွိတယ္…..။

စီးပိုးရမွ ေက်နပ္
ZERO ေရာက္မွ ေလျဖတ္မယ့္ဟာေတြ
မေသမျခင္းဆိုးတဲ့
(ေသခ်င္းဆိုး) အဆီျပန္ အတၱသည္ေတြ
(သူတို႔…)
ရသမွ် ၀ယ္၀ယ္ေနတဲ့
ဒယ္အိုးသြား လက္မွတ္တစ္စံုနဲ႕
ကူးတို႔ခ ေငြတစ္မတ္အတြက္
လွ်ာထြက္ေသမယ့္ သူတို႔ ကမၻာ
လူတို႔ရြာမွာ မရွိရင္ေကာင္းမယ္…..။

ညီႏွင္းခ

ေအးခဲေနတဲ့ေန႕

အေရွ႕အရပ္မွာ ေနသာတယ္...
အေနာက္ရပ္က ငါ့ဥယာဥ္ခမ်ာမေတာ့
ညွိဳးႏြမ္းေနတဲ့ ပန္းေတြနဲ႕သာ...

လမင္းကေတာ့
ေတာင္စြယ္အဆံုးမွာ
ပုန္းေအာင္းရင္း
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း
ညကို ေျပာၾကားေကာင္း ေျပာၾကားမလို႕ ထင္ရဲ႕...

ပုဇင္းရင္ကြဲေတြ ေအာ္ေနၾကတယ္-ဆိုတဲ့
ဖိုးခ်ိဳရဲ႕ သီခ်င္း
တီးတိုးဆိုျငည္းရင္း
ေနမင္းဟာ ညရင္ခြင္ထဲ
တိုး၀င္ေရာက္ရွိသြားပါေပါ့...

ေန႕က ညထဲ တိုး၀င္သြား...
ညက ေန႕ထဲ ေပ်ာ္၀င္သြား...
ကမၻာရထားၾကီးကေတာ့
သူ႕ကို ထမ္းထားတဲ့
ေန႕ညဆိုတဲ့ သံလမ္း ႏွစ္ခုေပၚမွာ
ခရီးၾကမ္းေတြ ဆက္လို႕ ...

ငါကသာ ရပ္တန္႕လို႕ေနေလရဲ႕...
ေအးခဲေနရတာ
ေညာင္းညာလွပါျပီ “ႏွင္း”ေရ...

ငါ့ရဲ႕ ငွက္ကေလး သံုးေကာင္
အေတာင္ေတြ ၀ွက္
အိပ္စက္ေနတဲ့ အသိုက္ေဘးမွာ
ငါ ေငးရီေနမိတယ္...
ငါ့ေနၾကာပန္းေလးေတြကလည္း
ငါ့နံေဘးမွာ ေမွးစက္လို႕ေလ...

(ေအာင္သာငယ္)

ေနာက္ေက်ာဘက္ကရင္တစ္ျခမ္း

ငါ့ကိုအေမေပးလိုက္တာ
ေလးနဲ႔ ျမွား
ခ်ိန္ရြယ္ခြင့္ရေတာ့
ပစ္မွတ္ရယ္ကနဂါးရယ္ငါးရယ္
လြဲခဲ့ရေလေပါ့။

ေတြးမိတိုင္းေမာခဲ့
ေတြးလိုက္တိုင္းေမာဆဲ
ေတြးတိုင္းေမာေနဦးမွာေသခ်ာတယ္။


ငါ့အိပ္မက္ေတြေရာ
အားမရလိုက္တာ
ျပန္ျပင္ျပီးမက္ေနရဦးမွာလား
ေမာလိုက္တာ
၀န္ပိုဆိုလို႔ႏွင္းဆီတစ္ပင္ရဲ႕
မ်ိဳးေစ့တစ္ခုပဲ
၀ဲဘက္ရင္အံုေအာက္မွာျမဳပ္ထားမိတာ
ဟူး..................
ရႈလိုက္တဲ့ေလထဲမွာဟိုက္ဒရိုဂ်င္ေတြ
သိပ္ကိုလိုအပ္ေနျပီ
အသက္ရႈက်ပ္ေနတဲ့ေလာကကိုမွ
ေအာက္ဆီဂ်င္ေဖ်ာ္တိုက္မိခဲ့လို႔ေလ
ဒီလိုနဲ႔
ပုပ္သိုးသြားခဲ့ရတဲ့ငါပါ။


ဘာျဖစ္လဲကြာ....
ပညတ္ျခင္းသေဘာအရ
ဆံုဆည္းျခင္းမရွိခဲ့လို႔
ေကြ႔ကြင္းျခင္းဆိုတာျဖစ္လာတာပဲ
ဒီေတာ့
ကိုယ့္ဟာကိုပဲ
လြမ္းေနတဲ့အလြမ္းမ်ားနဲ႕
ရိုးသားစြာပဲေျပာမယ္။

ႏွစ္ခ်ိဳ႕အလြမ္းေတြ
ႏွစ္နဲ႔ခ်ီသယ္ပိုးထားခဲ့တဲ့
ေဟာဒီ..ပန္းသီးတစ္လံုးရဲ႕ဗဟိုခ်က္မွထဲက
ဘယ္သူမွမသိတဲ့ရာဇ၀င္ေတြကို
တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ေလ.......
ဒီဥယ်ာဥ္ထဲရင္ခြဲျပရလိမ့္မယ္။

........ေကာင္မေလးေရ......
အဲဒီအခ်ိန္
မင္းရဲ႕ဧည့္ခန္းေဆာင္ထဲ
လမင္းဆယ္စင္းထက္မက
သာလိုကသာေနပါေစေတာ
ပြင့္ေနတဲ့ရင္တျခမ္း
မလံုတလံုဖံုးတားရင္း
ငါ..လာခဲ့မယ္။ ။


အမည္မဲ့

ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ တိုက္တန္းနစ္

ဒီလမ္းဟာ

ေငြနဲ ့မေဝးေပမယ့္

အေမနဲ ့ေတာ့ ေဝးတယ္။

ဒီလမ္းဟာ

ေဒသသစ္မွာ အေျခခ်ခြင့္နဲ ့နီးေပမယ့္

ကုိယ့္လိပ္ျပာနဲ ့ကုိယ္ျပန္ေဝးတယ္။

ဟုိဘက္ကမ္းမွာ ဘဝ

ဒီဘက္ကမ္းမွာ အလွတဲ့

ဘဝနဲ ့အလွၾကားမွာ

ေခါင္းမက် ပန္းမက်

အနည္က်ဖို ့ၾကိဳးစားေနရတဲ့ ဘဝေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ဒီလမ္းဟာ

ေျဖာင့္တန္းေပမယ့္

အရိပ္မရွိေတာ့ ပုိေဝးတယ္။

ဒီဘက္ျခမ္းမွာ

အသုိက္တခုကုိေရြး

စက္ရုပ္တရုပ္လုိ ကုိယ္ေျပးမယ္။

ေၾသာ္…ဒီလိုနဲ ့

ကမၻာဆိုတဲ့ ျမစ္ထဲမွာ

မၾကည့္ရက္စရာ နစ္ေနတဲ့အျဖစ္

ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ တုိက္တန္းနစ္ကုိ

အေဝးကပဲ ခ်စ္လုိက္ရတယ္။

ေကာင္းကင္ကို

အဲဒိဗိုင္းရပ္စ္ေတြကို ေျပာျပလိုက္ပါ

ငါတို႔မနက္ျဖန္ကို
(သူတို႔)သို၀ွက္ပစ္လိုက္ၾကတယ္..
ျမိဳ႕ၾကီးမွာ တိတ္ဆိတ္ေနေပမယ့္
အတြင္းဘက္မွာ ပြက္ေလာညံလို႔..
ပါးစပ္ေတြ ပိတ္ထားရေပမယ့္
လက္သီးေတြ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလိုက္ၾက…
အေၾကာင္းမဲ့ အာဃာတ တရားေတြနဲ႕
မိုက္ရူးရဲေနတဲ့ ေကာင္ေတြ
ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ မလံုစြာနဲ႕
စည္းေတြ အထပ္ထပ္ ျခားနားထားၾကရဲ႕..
ငါတို႔ ျပက္ရယ္ျပဳလိုက္ၾကတယ္..
ျပီးေတာ့ မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္ၾကတယ္
အဲ့ဒိတံတိုင္းေတြက..
ငါတို႔ ေျခလွမ္းေတြကို မဆုတ္တြန္႔သြား ေစဘူး..
(၀မ္းနည္းပါတယ္….)
ဒါဟာ မင္းတို႔ ထင္သလို ဇာတ္သိမ္းခန္း မဟုတ္ေသးဘူး
အခုမွ… ငါတို႔ အာသီသေတြ ပိုျပီး နီေစြးလာတယ္
အခုမွ.. ငါတို႔ ပို ႏိုးၾကားလာၾကတယ္..
အခုမွ.. ငါတို႔ေတြ အင္အားျဖစ္လာၾကတယ္..
ညက ေမွာင္ပိန္းေနတာေတာင္
ငါတို႔ ခရီးဆက္ရဲၾကျပီ…
ငါတို႔အတြက္ အလင္းေတြ ျပန္ရရွိဖို႔
နီးကပ္လာျပီမွန္း ငါတို႔ သိလိုက္ၾကျပီ
ျပတင္းတံခါးတိုင္းဆီမွာ.. ငါတို႔ခြန္အားေတြ အျပည့္ ရွိလာခဲ့ၾကျပီ
ငါတို႔ ညွပ္ဖိနပ္သံေတြဟာ…
မင္းတို႔ ရွဴးဖိနပ္သံေတြကို ဖံုးလႊမ္းသြားၾကေတာ့မယ္..
ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြေရ..
ဒါမွမဟုတ္ ရူးႏွမ္းေနတဲ့… ေသခ်င္းဆိုး ဗိုင္းရပ္စ္ေတြေရ..
ငါတို႔ .. မင္းတို႔ဆီ.. ရဲရဲၾကီး ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါျပီ….။

***မင္းယြန္းသစ္***

ရပ္လိုက္ေတာ့

ေလွာင္ရိပ္တခုေအာက္
မင္းအၿပံဳးမ်က္နွာက မပီမသနဲ႔
ေပးဆပ္မႈေတြက ဗရပြ
ဘယ္အခ်ိန္ထိ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေတြနဲ႔
မင္းအမုန္းေတြက ရွင္သန္ေနမလဲ
ငါသိခ်င္တယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး........

ဒါေပမယ့္
အခါခါ ရင္နာရေအာင္
မင္းရဲ့ အာဃာတေတြေအာက္ ဝပ္စင္းေနရတာ
ငါ တကယ္ ေၾကကြဲရတယ္
ငါတေယာက္တည္းတင္မဟုတ္ပါဘူး
နင့္အမုန္းေအာက္ အသက္ေပ်ာက္သူေတြ
ဘဝေပ်ာက္သူေတြ အမ်ားအျပားပဲ.....

အခုထိေတာ့
မင္းစရိုက္ေတြနဲ႔ မင္းအက်င့္ဆိုးဆိုးေအာက္မွာ
ျဖဴစင္သူေတြေပးဆပ္ေနရတုန္းပဲ.....

မင္းကေတာ့ မိန္႔မိန္႔ႀကီးၿပံဳးၿပီး
ေကာက္က်စ္တဲ႔အမုန္းေတြနဲ႔
အားလံုးကို ေႏွာင့္ယွက္ဆဲပဲ...

ငါ့ရင္တြင္းဆႏၵကို
လွစ္ဟျပရရင္ေတာ့
မင္းအျပဳအမူအားလံုးကို
ျဖဴစင္ျခင္းမွတ္တိုင္မွာ
အခု
ရပ္လိုက္ေတာ့........

ပံုရိပ္တစ္ခုသို႕

အတိတ္ျပန္ျမင္
ေဆြးရိပ္ထင္သည္
ေမွ်ာ္လွ်င္ေမာမည့္ခ်စ္ျခင္းတည္း.........